çoğunun ki somut..

benimki biraz somut, biraz soyut. ama daha çok soyut. farkındayım ama bu birşeyi değiştirmiyor.
sokaklarım uçsuz bucaksız, kayboluyorum araken. köşe başlarında hep aynı siluet. yetişmek, uzanmak, yakalamak zor!

her pencere başka bir diyara açılıyor. kafamı uzatmamla, küçülüyor, ufalıyor, yok oluyor. dönüş kapıları ya kapalı, yada yok. her diyarda dökerek yürüyorum parçaları.. geri dönmek, uzanmak, toplamak zor!

birkaç ayışığı var gecede, nispeten tek yıldız. ilerledikçe aydınlanmıyor, aksine kararıyor. onu tutan direk kırılmış çoktan, gök üzerime çöküyor. parıltı yakın ama uzanacak takati kendimde aramak, bulmak, çıkartmak zor!

karşımda duruyor işte "somut" bir adım atsam titreyecek belki, ama bendeki "soyut" da sarsılacak. soluduğum hava buram buram korku yüklü. alnımda, göz kapaklarımda o bilindik sancı.. "soyut" acır mı? anlamak zor!

- acıtma canımı, git! nasılsa dayanamaz gelirim peşinden..

onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine. gökten iki elma düştü. düştüğü yerler besbelli. ikimizde havada yakaladık elmaları. Allah korusun ya kafamıza düşselerdi, koskoca elmalar..

ee.. peki yakaladık da ne oldu. ben yine razı olamadım kendiminkine..neyseki sen hoşgörülüsün. baktın ki; ben gözlerimi sulandırmaya başlamışım, hemen verdin kendininkini.

.

.

.

biliyordum aslında; senle elmaları değiştiriken değişti yüreklerimiz. seninki bende, benimki sende kaldı. tıpkı elmalar gibi..

&&&

sanırım artık itiraf etmem gerek; elmaları değiştirmeyi teklif edeceğini bildiğimden sulu gözlülük yaptım ogün.. 

sadece siyah kalem çeker kahverengi gözlerine.. ne pulluk, ne allık  ne de başka birşey sürer yüzüne.. her gün güneş doğarken kalkar, ilk iş saçlarını tarar. kömür gibi karadır saçları, beline dökülür hafiften.. teni de saçları gibi karadır çingene kızının.. ama tenine, saçlarına inat pek bir renklidir giydikleri.. allı güllü elbiseleri çıkarmaz hiç üzerinden.. yaz kış boncuklu, pullu terlikleri ayağındadır hep.. bir de kemanı vardır elinden düşürmediği. zaman zaman efgarlanır, efgarlanınca da başlar nagmelere çingene kızı..

bakışı gülüşü sahteden degildir, bir güldü mü yüreğinizi ısıtır bu kara kız.. yalnız, ömrü sokaklarda geçtiğinden olacak ağzı biraz bozuktur. biri ağır bir laf söyleyecek olsa, hemen küfreder. yanına kimin ne niyetle yaklaştığını iyi bilir çingene kızı, bilir de ona göre davranır insanlara..

herkes gibi bir yürek taşır içinde.. herkes kadar da aşıktır çingene kızı. vaktiyle bu sokaklarda genç bir adamı sevmiştir. adam  her gün iki kez  geçer bu yoldan. çingene kızı hiç kaçırmaz adamın geçişini.. ama adam onu bir kez olsun farketmez. gel zaman git zaman kız artık dayanamaz bu fark edilmeyişe ve orda olduğunu göstermek ister adama.. günlerce uğraşır ve adını hiç birzaman bilmediği notalardan bir "ezgi" hazırlar  kemanıyla.. "ezgi"  aşkı anlatacaktır, aşkına.. ve bir gün gelir, kendini de ezgisini de hazır hisseder. tüm gün yolda adamın geçeceği saatin gelmesini bekler. saat gelmiştir ama adam gözükmez. çingene kızı pes etmez, yarın sabah nasılsa geçecektir adam.. sabaha kadar bekler çingene kızı, gece cok zor gecer.. ama sabah oldugunda adam yine yoktur.. bu kez de akşam gelir diye umut eder ama gelmez adam bir türlü. çingene kızı umudunu kaybetmeden bekler, günlerce.. bir gün adam geçer o sokaktan ama omuzlar üzerinde giden bir tabut içinde.. çingene kızı tabutun üzerinde adamın resmini gördüğünde ne yapacagını şaşaırır. ne üzülebilir, ne de şaşırabilir. o günden sonra aklını yititrir..

bu sokağı mesken tutmuştur, o günden sonra.. köşedeki parkta yatıp kalkar. tüm gün sokagın bir ucundan diğer ucuna dolanır, durur.. gözlerinde, saclarında hep bir hüzün taşır.. bu sokaklarda kemanıyla "ezgi" sini çalıp, durur çingene kızı..

buralarda herkes sever çingene kızının ezgisini.. "ezgi" si hüzün yüklüdür, "söylenmemişlikler" yüklüdür tıpkı kahverengi gözleri ve kömür saçları gibi..

&&&

bazen çok geçtir. söylemek, anlatmak için çok geçtir. ve "geç olmak" , "geç kalmak"  her zaman biraz "pişmanlık" yaşır. ve "pişmanlık" her zaman canımızı yakar. 

Bugün ilk kez istemeden doğru bir şey yaptım..

Önce kasedeki çorba titredi. Sonra elimi karabibere uzattım, yetişemedim. Ve derken tuzluk masanın öbür ucuna kaçtı. Ve şimdi de salata kaşlarını çattı. “Neler oluyor burada?” dedim. Hiç biri cevap vermedi.

İştahım kaçtı. Masanın başından kalkıp, odadaki kanepeye uzandım. Ama başımın altındaki yastık; bir hamlede kendini kurtarıp, yere atladı. Doğruldum. Kumandaya uzandım ama o da bana somurttu. Televizyon elini kolunu bağladı, açılmamakta ısrar etti.

“sizinle mi uğraşıcam” dedim, kendimi dışarı attım. Ama bu kez de adımlarım inat etti; gitmek istediğimin aksi yönde zorladılar, beni. son bir kuvvetle ileri adım attım. Yine olmadı. Yollar da düşman olmuş bana; kıvrılıp geri döndürdüler.

Yorgun düştüm, boyun eğdim yollara.. “peki, nereye istiyorsanız gidelim, bakalım!” dedim. Ve dosdoğru senin kapına getirdiler, beni. “hayır!” dedim. Ama geri de dönemedim. Son olarak sağ elim boyun eğmedi bana.. yukarı kalktı ve doğruca kapının zilini çaldı. “istemiyorum, yeter!” diye bağırdım. O sırada kapıyı açtın, ve;

-         hoş geldin! Girsene içeri.. bende seni bekliyordum, dedin.

-         Beni mi?

-         Hıhı, geleceğini biliyordum.. dedin

Oysa ben geleceğimi bilmiyordum.

&&&

Bugün ilk kez istemeden doğru bir şey yaptım.

Bugün ilk kez isteyerek yanlış bir şey yaptım..

Evin aynıydı.. tüm eşyalar aynıydı. Hiçbirini değiştirmemiştin. Hiç yabancılık çekmedim.. doğruca gidip o hep oturduğum koltuğa oturdum. Ve sen de geçip karşıma kuruldun, eskisi gibi.. anlattın var gücünle, dinledim var gücümle.. sözlerin aynıydı, gözlerin aynıydı. Ve dahası kalbin aynıydı.. sarıp sarmalandım bir an senle..

Ama karalıydım gidecektim.. başta koltuk izin vermedi kalkmama. Ama kurtuldum ondan.. ve kapının dışında buldum kendimi isteyerek..

&&&

Bugün ilk kez isteyerek bir yanlış yaptım..

Bugün ilk kez ne istediğimi bilemedim..

Kalabalık sokaklar, ben ilerledikçe boşaldı, bugün..amaçsızca yürümek istemedim, bugün.. ama bulamadım evimin yolunu yada evinin yolunu..

Ne pişman olabildim  ne de gururlu..

Kendimden ayrılıp, kendime gitmiştim birkaç tiktak önce ve peşi sıra ayrılmıştım kendimden yine.. hem de söverek bu kez..kendim  bu kadarını kaldıramazdım, tahammül edemezdi bunca kötü söze.. bir daha aklına her estiğinde dönmesin diye; kilitledim kapıları  kendimin ardından. Hiç niyetim yok; kendimin  kendimi yeniden üzmesine, izin vermeye..

Kendimi kalabalık sokaklara bıraktım şimdi ve nihayet kendi yalnızlığımla baş başayım..

&&&

Bugün ilk kez ne istediğimi bilemedim..

hep dışarıdan bakacak değildim ya.. elbet ben de girecektim o kapıdan içeri, elbet benim de baş köşeye kurulacağım günler olacaktı.. hem sandığım kadar uzak da değildi o günler.. bak geldiler işte..

bak, ağzımdan çıkan sözlerin; rüzgarla savrulup tuzla buz olduğu günler geride kaldı. uzaktan izlediğim, imrendiğim, ah çektiğim zamanlar eskide kaldı.. cığlığımın hedef bulamayıp, boşlukta sonlandığı günler mazide kaldı.. hepsi arkada kaldı..

"imkansız" dememiştim ki ben zaten hiç. hep bir umut, hep bir inanç vardı içimde; güzel günlerin geleceğine dair.. birgün kapıyı bile çalmadan içeri gireceğime hep inanmıştım ki.. sadece eksik birşey vardı. bugüne değin yanlış yaptığım birşey .. onu düzeltmem yetti şimdi.. ve inan böylesi çok daha iyi oldu..

seni yanımda götürmekten vazgeçtiğim gün, mutluluk beni içeri davet etti..